Ta historia to gotowy scenariusz na film, w którym zwątpienie i dramat mieszają się z niewiarygodnym triumfem. Polska paraolimpijka Róża Kozakowska w nocy była nieprzytomna, a jej stan lekarze określali jako krytyczny. Zaledwie kilkanaście godzin później, skrajnie wycieńczona, stanęła na najwyższym stopniu podium mistrzostw świata, wprawiając w osłupienie cały sportowy świat.
Róża Kozakowska: mistrzyni, która nie zna słowa "niemożliwe"
Zanim doszło do dramatycznych wydarzeń w New Delhi, świat sportu znał już Różę Kozakowską jako niezłomną wojowniczkę i mistrzynię sportu. 36-letnia lekkoatletka od lat zmaga się nie tylko z rywalkami na stadionie, ale przede wszystkim z własnym ciałem — cierpi na neuroboreliozę stawowo-mózgową oraz endometriozę. Mimo to, jej kariera to pasmo spektakularnych sukcesów. Na Igrzyskach Paraolimpijskich w Tokio zdobyła złoty medal w rzucie maczugą, bijąc przy tym rekord świata, oraz srebro w pchnięciu kulą. To obraz mistrzyni, dla której bariery istnieją tylko po to, by je pokonywać.
Noc, która mogła być ostatnią. Dramat polskiej mistrzyni
Dla Róży Kozakowskiej zawody w New Delhi miały być kolejnym krokiem w jej wspaniałej karierze. Jednak noc przed finałem zamieniła się w koszmar. Wszystko zaczęło się tuż po północy. W hotelowym pokoju w Indiach rozegrał się dramat, który mógł zakończyć się tragicznie.
Była północ, gdy zaczęły się potworne dreszcze. Zanim przyszła pierwsza, wymiotowałam już jakieś piętnaście razy. Organizm był wycieńczony, a serce zwalniało. Czułam, że gasnę. Miałam wrażenie, że to koniec.
Wyczerpana Róża Kozakowska zdążyła jeszcze zadzwonić do trenera i lekarza kadry, po czym straciła przytomność. Znaleziono ją na podłodze. Była nieprzytomna, z wysoką gorączką, skrajnie odwodniona i niedotleniona. Jej stan lekarze określali jako krytyczny. Błyskawicznie trafiła do szpitala, gdzie rozpoczęła się dramatyczna walka o życie. Poważne zakażenie bakteryjne, które zaatakowało jej osłabiony przez neuroboreliozę i endometriozę organizm, groziło sepsą.
"Zdążę na mój start?". Szalona decyzja i walka z czasem
Gdy Róża Kozakowska odzyskała świadomość w szpitalnym łóżku, otoczona przez kilkunastu lekarzy, jej pierwsze myśli nie krążyły wokół własnego zdrowia. Zamiast pytać o swój stan, zapytała tylko: "Która godzina?". W jej głowie natychmiast ruszyła kalkulacja.
Zaczęłam się zastanawiać, czy zdążę na mój start, bo skoro konkurs jest o 17.00, a call room godzinę wcześniej, to najpóźniej musimy wyjechać stąd o 15.00. Tylko obliczenia były wtedy w mojej głowie. Byłam słaba, ale wierzyłam, że jeśli tylko wyjdę ze szpitala, to dam radę.
Ta niewiarygodna determinacja udzieliła się jej zespołowi. Widząc, że mistrzyni nie zamierza się poddać, trener i lekarz rozpoczęli batalię o jej wypis. Walka o wypis trwała dwie godziny. Lekarze ostrzegali, że jest "cholernie słaba", ale ostatecznie, po otrzymaniu kolejnej kroplówki, udało się. Na kilka godzin przed finałem mistrzostw świata opuściła szpital.
"Rzucałam sercem i wiarą". Złoty medal, który jest cudem
Na stadion w New Delhi wjechała zawodniczka, która kilkanaście godzin wcześniej była w stanie krytycznym. Wycieńczona, ale z ogniem w oczach. Przed startem zwróciła się w myślach do siły wyższej.
Boże. Wiem, że nie mam siły, ale ja tu przyszłam rzucać sercem i wiarą. Ufam ci ponad wszystko.
I stał się cud. Róża Kozakowska w jednej z prób posłała maczugę na odległość 29,30 m, ustanawiając nowy rekord mistrzostw. Później z zapartym tchem obserwowała rzut swojej największej rywalki, Tunezyjki Marouy Ibrahimi, która rzuciła zaledwie o 11 centymetrów bliżej. Polka została mistrzynią świata. Niedowierzanie, łzy szczęścia i ogromne wzruszenie całego zespołu. To był triumf, który wymykał się logice.
Długo nie docierało do mnie, że to złoto, choć idąc na start, wierzyłam, że nawet taka zdechła będę o nie walczyć. To był mój cud. Wszyscy płakaliśmy. Ten medal był sukcesem trzech muszkieterów. Odrodziłam się jak feniks z popiołów.
Jej historia obiegła całe Indie do tego stopnia, że gdy następnego dnia wróciła do szpitala po leki, personel przywitał ją słowami: "Zobacz, teraz jesteś najsłynniejszą kobietą w Indiach!".
Złoty medal z New Delhi to coś więcej niż tylko sportowy sukces. To dowód na to, że siła ludzkiego ducha nie zna granic, a wiara, jak sama przyznaje mistrzyni, potrafi przygotować nas na rzeczy niemożliwe.
