Na co dzień uchodzi za żelaznego stratega i chłodnego gracza polskiej sceny politycznej, który rzadko pozwala sobie na emocje. Ale gdy przychodzi czas wspomnień o najważniejszej kobiecie jego życia, Jarosław Kaczyński zdejmuje polityczną zbroję. Prezes PiS w poruszającym wyznaniu pokazał twarz, której nie widujemy w telewizji – twarz syna tęskniącego za matką, która była dla niego absolutnie wszystkim.
Rozdzierający serce list syna do matki
To nie jest kolejny polityczny manifest ani suchy komunikat biura prasowego. W rocznicę śmierci Jadwigi Kaczyńskiej, na łamach tygodnika "W Sieci", ukazał się tekst, który zaskoczył nawet najwierniejszych obserwatorów sceny politycznej. To rozdzierający serce list syna, który mimo upływu lat, wciąż nie pogodził się ze stratą.
Jarosław Kaczyński odsłonił w nim kulisy relacji, która ukształtowała go jako człowieka. Zamiast pomnikowej postaci, nakreślił obraz kobiety pełnej ciepła i mądrości. Jego słowa brzmią jak intymne wyznanie, które zazwyczaj chowa się głęboko w szufladzie, z dala od blasku fleszy.
Była mądrą, dobrą kobietą, troskliwą Matką, niosła ze sobą i przekazywała innym piękną tradycję polskiej inteligencji, patriotyzmu, uczciwości, zaangażowania w sprawy innych, otwartości wobec ludzi bez względu na ich życiową pozycję, głębokiego przywiązania do rodziny i Kościoła.
"Nauczyciel i podpora" nawet w obliczu tragedii
Najbardziej wstrząsający fragment tego wspomnienia dotyczy czasu, gdy polska ziemia zadrżała w posadach. Kiedy wydarzyła się tragedia smoleńska, to właśnie Jadwiga Kaczyńska stała się skałą, na której oparła się rodzina.
Sytuacja była dramatyczna – teoretycznie to dorośli synowie powinni być wsparciem dla ciężko chorej matki. Jednak w domu Kaczyńskich role się odwróciły. Mimo własnego cierpienia, mimo walki o każdy oddech w szpitalnym łóżku, to ona dźwigała ciężar żałoby po stracie syna, Lecha Kaczyńskiego, i synowej. Była niezłomna.
Była dla swoich najbliższych, dla mojego Brata i dla mnie, nauczycielem i podporą. Pozostała nią mimo bardzo ciężkiej choroby, także w ostatnim okresie życia, po smoleńskiej tragedii [...] Pozostawiła po sobie najlepszą pamięć i niemożliwą do zapełnienia pustkę.
