Donald Trump po raz kolejny musiał obejść się smakiem. Mimo wielomiesięcznej kampanii i przekonania o własnej wielkości, Pokojowa Nagroda Nobla przeszła mu koło nosa. Gdy w Oslo ogłoszono werdykt, w Waszyngtonie zagrzmiało. Reakcja Białego Domu była natychmiastowa i brutalna – zamiast kurtuazyjnych gratulacji, świat usłyszał otwarty atak na Komitet Noblowski.
Biały Dom nie wytrzymał. Ostry atak po decyzji Komitetu Noblowskiego
W Oslo padł strzał, który usłyszano aż w Białym Domu. Donald Trump, od miesięcy namaszczający się na laureata, musiał przełknąć gorzką pigułkę porażki. Norweski Komitet Noblowski ogłosił, że prestiżowe wyróżnienie trafia w ręce Marii Coriny Machado, liderki wenezuelskiej opozycji, za jej heroiczną "walkę o sprawiedliwe i pokojowe przejście od dyktatury do demokracji". I choć sam prezydent na razie dyplomatycznie milczy, jego otoczenie nie zostawiło na Komitecie suchej nitki.
Reakcja Białego Domu była gwałtowna i pełna furii. Na pierwszą linię frontu wysłano dyrektora ds. komunikacji, Stevena Cheunga, który bez ogródek oskarżył szacowną instytucję o polityczne gierki. To otwarte wypowiedzenie wojny norweskim jurorom i jasny sygnał, że administracja Trumpa nie zamierza grzecznie przyjąć porażki.
Co najzabawniejsze w tej całej awanturze, laureatka z Wenezueli wcale nie jest wrogiem Republikanów. Wręcz przeciwnie – jej kandydaturę rok temu gorąco popierał wpływowy polityk tej partii i obecny sekretarz stanu, Marco Rubio. Decyzja Komitetu wygląda więc nie tyle na polityczny policzek wymierzony w Trumpa, co na policzek wymierzony przez... jego własne zaplecze polityczne. To musiało zaboleć podwójnie.
"Przenosi góry siłą woli". Laury dla Trumpa i oskarżenia o politykę
Steven Cheung nie bawił się w subtelności. W serii ostrych komentarzy wylał wiadro pomyj na Komitet Noblowski, zarzucając mu, że kieruje się polityką, a nie dobrem świata. Jego oświadczenie to jednocześnie laurka dla prezydenta i akt oskarżenia dla jurorów z Oslo.
Komitet Noblowski udowodnił, że polityka jest dla niego ważniejsza niż pokój.
Komentarz Białego Domu nie skończył się jednak na samych zarzutach. Cheung przeszedł do niemal poetyckiego opisu wielkości swojego szefa, malując obraz męża stanu o gołębim sercu, którego świat nie jest w stanie docenić. Według niego, prezydent Trump jest postacią niemal mesjanistyczną.
Prezydent Trump będzie nadal zawierał porozumienia pokojowe, kończył wojny i ratował ludzkie życia. Ma duszę humanitarysty i nigdy nie będzie nikogo takiego jak on, kto potrafiłby przenosić góry samą siłą woli.
Dlaczego Trump tak bardzo pragnął Nobla? Lista jego "pokojowych zasług"
Tegoroczna porażka nie jest zwykłym rozczarowaniem. To kolejny rozdział w historii niemal chorobliwej obsesji Donalda Trumpa na punkcie Pokojowej Nagrody Nobla. Prezydent od miesięcy prowadził otwartą kampanię, przekonując, że wyróżnienie po prostu mu się należy. Publicznie chełpił się, że to dzięki niemu zakończyło się "siedem niekończących się wojen" i ostrzegał, że brak nagrody dla niego będzie "obrazą dla Stanów Zjednoczonych".
Jego determinacja była tak wielka, że według doniesień medialnych, miał osobiście dzwonić do Jensa Stoltenberga, byłego sekretarza generalnego NATO, by wybadać swoje szanse. Sam prezydent zresztą nie ukrywał swojego rozgoryczenia, mówiąc z charakterystyczną dla siebie pewnością siebie, że "pewnie znajdą jakiś powód, żeby mi jej nie przyznać". Jak widać, miał prorocze przeczucia.
facebook.com
Komitet uciął spekulacje. Tak odpowiedziano na sugestie o naciskach
Podczas gdy w Białym Domu panowała atmosfera politycznego pożaru, w Oslo odpowiedziano z lodowatym spokojem Skandynawów. Komitet Noblowski, przyzwyczajony do prób wywierania presji, odniósł się do sugestii w sposób chłodny i stanowczy. Przewodniczący Joergen Watne Frydenes nie pozostawił złudzeń, że jakiekolwiek naciski działają na jurorów jak płachta na byka.
W długiej historii Pokojowej Nagrody Nobla komitet widział wszelkiego rodzaju kampanie. (...) Opieramy nasze decyzje wyłącznie na pracy i testamencie Alfreda Nobla.
Frydenes posunął się nawet do wbicia subtelnej, acz bolesnej szpili w kierunku Waszyngtonu. W jednym z wywiadów stwierdził, że jest całkowicie odporny na wpływy, nawet te z najwyższego szczebla. Jego słowa, w kontekście dzisiejszych wydarzeń, brzmią jak mistrzowska riposta.
Jesteśmy odporni na wpływy. Nawet jeśli amerykański prezydent zadzwoniłby do mnie osobiście, to do momentu ogłoszenia tegorocznego laureata nie odbiorę od niego telefonu.
Szansa na Nobla w przyszłym roku? Ekspert studzi emocje
Porażka w tym roku nie oznacza jednak końca marzeń. Donald Trump już buduje narrację pod kolejny rok, opierając ją na swoim planie pokojowym dla Bliskiego Wschodu. Problem w tym, że eksperci nie zostawiają na tym pomyśle suchej nitki. Publicysta Tomasz Terlikowski bezlitośnie punktuje, że cały plan to wydmuszka, która ma zaspokoić ego prezydenta, a nie przynieść realny pokój.
Według Terlikowskiego, propozycja Trumpa jest "nieprecyzyjna", "mało ofiarowuje Palestynie" i została "napisana pod Netanjahu". Co więcej, w dokumencie brakuje twardych gwarancji powstania państwa Palestyna, co przy twardym wecie Izraela czyni całe porozumienie wyjątkowo kruchym. Wygląda więc na to, że kolejna próba zdobycia Nobla może się skończyć tak samo, jak poprzednie. A chorobliwa obsesja jednego człowieka może przynieść światu więcej szkody niż pożytku.
