Śnieg skrzypiący pod butami tysięcy żałobników i przeszywający ziąb, który nie był w stanie zatrzymać morza ludzi. 23 stycznia 2013 roku Jarosław Kaczyński żegnał najważniejszą kobietę swojego życia – matkę, która była jego opoką nawet po katastrofie smoleńskiej. Uroczystość, choć prywatna, urosła do rangi narodowego symbolu, a słowa wypowiedziane nad trumną do dziś wyciskają łzy.
Ostatnia droga Jadwigi Kaczyńskiej. Mroźny styczeń i morze zniczy
Właśnie mija kolejna rocznica śmierci Jadwigi Kaczyńskiej. Matka braci Kaczyńskich zmarła 17 stycznia 2013 roku, pozostawiając po sobie pustkę, której – jak przyznaje sam prezes PiS – nie da się wypełnić.
Pogrzeb odbył się w ekstremalnie trudnych warunkach pogodowych, ale sroga zima nie odstraszyła Polaków. Tłum gęstniał z minuty na minutę zarówno przed Bazyliką św. Krzyża, jak i na alejkach cmentarza. W tym niezwykle trudnym dla rodziny czasie, ciężar organizacji uroczystości wziął na swoje barki Jan Maria Tomaszewski, cioteczny brat prezesa. To dzięki jego staraniom pożegnanie miało tak godną i podniosłą oprawę.
Łamiący się głos Jarosława Kaczyńskiego. Te słowa zapamiętają wszyscy
Najbardziej wzruszającym momentem uroczystości było jednak wystąpienie samego syna. Jarosław Kaczyński nie przemawiał jako twardy polityk, ale jako człowiek, któremu pęka serce. Zwrócił uwagę na niezwykłą cechę matki – jej dobroć, która w brutalnym świecie bywała wręcz naiwnością.
Wszyscy którzy zgromadzili się tutaj by pożegnać moją mamę... Chciałem powiedzieć kilka słów o mamie, pogrzeb jest wielki i piękny, z udziałem najwyższych przedstawicieli kościoła, choć była przecież osobą świecką. Trzeba pamiętać, że mama była osobą przede wszystkim skromną. Miała dar dobrego kontaktu z ludźmi. Była niezwykle sympatyczna i niezwykle łatwo nawiązywała kontakty.
Prezes PiS w przejmujących słowach przyznał, że jego matka, choć waleczna w sprawach zasad, w życiu codziennym często zapominała o sobie. To wyznanie ukazało ją jako postać niemal tragiczną w swoim oddaniu innym.
Nie potrafiła jednak zadbać o swoje sprawy. Nie traktowała życia jako kariery... Nie zawsze było to dobre. Potrafiła walczyć jednak o zasady. Już jako mała dziewczynka walczyła o koleżankę z klasy, którą prześladowano. Miała odwagę wstąpić do Szarych Szeregów.
