Anna Helena Kurek miała zaledwie 15 lat, gdy 1 sierpnia 1944 roku zamiast planować wakacje, zakładała opaskę sanitariuszki. Dziś Polska żegna jedną z najmłodszych bohaterek Powstania Warszawskiego, która odeszła na wieczną wartę w wieku 96 lat. To nie tylko pożegnanie świadka historii, ale finał niezwykłej, wojennej opowieści o miłości, która przetrwała najgorszy koszmar.
Sanitariuszka z ul. Długiej. "Anka" ratowała rannych w samym sercu walk
Wiadomość o śmierci Anny Kurek ps. Anka przekazał profil BohaterON. Legendarna uczestniczka Powstania Warszawskiego zmarła 2 stycznia 2026 roku o godzinie 22:00. Choć odeszła jako sędziwa kobieta, w pamięci Warszawy pozostanie nastolatką, która z determinacją służyła w oddziale "Bakcyl" w ramach Grupy Północ. Jej posterunkiem był ochotniczy Centralny Szpital Chirurgiczny nr 1 przy ul. Długiej na Starym Mieście, gdzie każdego dnia rozgrywały się dantejskie sceny.
Anna Kurek należała do pokolenia, które musiało dorosnąć w jeden dzień. Warto pamiętać, że najmłodsi powstańcy Warszawy, często dzieci w wieku 11-18 lat, byli pełnoprawnymi żołnierzami, pełniąc funkcje łączników czy przewodników w kanałach. 15-letnia "Anka" widziała więcej cierpienia niż większość dorosłych, a jak wspominają historycy, "dzielnie opatrywała rannych, ratowała bohaterskich chłopców i towarzyszyła im w ich ostatnich chwilach życia".
Czytaj także: Nie żyje ppłk Zbigniew Rylski – ostatni żołnierz "Parasola". Miał 102 lata. Po wojnie zamiast chwały czekało go więzienie
Miłość silniejsza niż bomby. "Ania, Ryszard woła cię"
Jednak historia Anny Kurek to nie tylko huk dział i zapach prochu, ale też scenariusz na najpiękniejszy film o uczuciach. Swojego przyszłego męża, Ryszarda, poznała w okolicznościach, które teoretycznie nie dawały szans na romantyzm — w godzinę "W". To właśnie pierwszego dnia walk, gdy historia Polski zmieniała swój bieg, padła obietnica, która trzymała ich przy życiu przez 63 dni piekła.
W tym momencie przyszła moja młodsza siostra, mówi: "Ania, Ryszard woła cię, żebyś wyszła na chwilę". No i wyszłam, a wtedy mój mąż powiedział, że jak przeżyjemy powstanie, to się ze mną ożeni. Tak że mi powiedział, żebym uważała na siebie i czekała na niego.
Słowa dotrzymali, udowadniając, że miłość jest potężniejsza niż wojna. Oboje przetrwali koszmar walk i kapitulację. 27 maja 1945 roku, pośród ruin i zgliszcz, Anna i Ryszard stanęli na ślubnym kobiercu, pieczętując obietnicę złożoną pod ostrzałem.
Czytaj także: Wyskoczył półnagi przez okno, by uciec Niemcom. Niewiarygodna historia Leona Niemczyka z Powstania Warszawskiego
Od sanitariuszki do jeńca wojennego. Trudne losy po 2 października
Życiorys bohaterki to gotowa lekcja historii Warszawy. Urodzona 20 września 1929 roku jako Anna Helena Runowska, przed wojną mieszkała na Woli przy ul. Płockiej. Po 63 dniach walki nadszedł jednak dramatyczny moment — kapitulacja Powstania Warszawskiego podpisana w Ożarowie. Anna, podobnie jak tysiące innych żołnierek, musiała zmierzyć się z losem jenieckim.
Pod koniec walk utworzono Warszawski Korpus Armii Krajowej, co zmusiło Niemców — pod naciskiem aliantów — do uznania praw kombatanckich powstańców. Dzięki temu Anna Kurek trafiła do niewoli jako żołnierz, a nie cywil, dołączając do grupy około 2500 kobiet i dziewcząt, które stały się jeńcami wojennymi 1944 roku. Dziś, gdy żegnamy ją na zawsze, słowa organizacji BohaterON brzmią wyjątkowo doniośle:
Podziękujmy za Jej odwagę i służbę drugiemu człowiekowi. Oddajmy hołd Bohaterce Powstania Warszawskiego.
