Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wisiała na włosku. Po decyzjach Sejmu i Senatu jej los wydawał się przesądzony, a dni jej członków policzone. Wtedy do gry wkroczył prezydent Karol Nawrocki, który jedną decyzją zablokował plan koalicji rządzącej i rozpętał nową polityczną wojnę o media w Polsce.
KRRiT miała zniknąć. Prezydent mówi "NIE" i ratuje Radę
Topór wisiał nad Krajową Radą Radiofonii i Telewizji. Po czerwcowej uchwale Sejmu i wrześniowej decyzji Senatu, los jej członków wydawał się przesądzony. Zgodnie z ustawą o radiofonii i telewizji, odwołanie Rady było już tylko formalnością, która miała nastąpić w ciągu 14 dni. Ale w polskiej polityce istnieje jeden, kluczowy bezpiecznik – prezydent. I ten bezpiecznik właśnie zadziałał.
Prezydent Karol Nawrocki zagrał na nosie koalicji rządzącej i w oświadczeniu, opublikowanym przez szefa jego kancelarii Zbigniewa Boguckiego, powiedział twarde "NIE". Głowa państwa odmówiła potwierdzenia wygaśnięcia kadencji KRRiT. Tym samym plan koalicji na błyskawiczne zmiany w Radzie spalił na panewce, a jej członkowie mogą odetchnąć z ulgą. Przynajmniej na razie. Bitwa o media publiczne wchodzi w nową, jeszcze ostrzejszą fazę.
Czym KRRiT podpadła Sejmowi? Lista zarzutów jest długa
To był prawdziwy akt oskarżenia. Lista zarzutów, jaką Sejm i Senat wytoczyły przeciwko KRRiT, jest długa i pokazuje skalę politycznego konfliktu o media. Parlament zarzucił Radzie m.in. celowe blokowanie finansowania mediów publicznych, nazywając to wprost "bezprawnym pozbawieniem mediów publicznych należnych im środków finansowych".
Na tym jednak nie koniec. Oskarżenia dotyczyły też "stronniczości przy nakładaniu kar pieniężnych na nadawców" oraz prowadzenia postępowań koncesyjnych w sposób, który podważa zaufanie do państwa. W uchwałach pojawiły się również zarzuty o kwestionowanie unijnych regulacji DSA i EMFA oraz o "upolityczniony charakter sprawozdania", które zdaniem parlamentarzystów nie spełniało standardów organu państwa. Koalicja rządząca nie pozostawiła suchej nitki na działalności Rady.
Nawrocki kategorycznie się nie zgadza. Wyciągnął najmocniejszą kartę
Prezydent Karol Nawrocki nie zamierzał jednak wdawać się w dyskusję z argumentami parlamentu. Zamiast tego wyciągnął najmocniejszą kartę, jaką daje mu ustawa, i postawił sprawę jasno. W krótkim, ale niezwykle dosadnym oświadczeniu, zakończył marzenia koalicji o szybkim przejęciu Rady.
Kategorycznie nie zgadzam się z argumentacją zawartą we wskazanych wyżej uchwałach Sejmu oraz Senatu i w związku z tym nie potwierdzam wygaśnięcia kadencji członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.
To prezydenckie weto w tej sprawie, które kończy całą procedurę. Bez podpisu głowy państwa uchwały obu izb parlamentu są w zasadzie niewiele warte. Prezydent pokazał, że nie zawaha się użyć swoich uprawnień, by bronić obecnego składu KRRiT.
Koalicja nie kryje wściekłości. "Bezprawna operacja"
W kręgach rządowych zawrzało. Chociaż oficjalnych komentarzy jest na razie niewiele, determinacja, z jaką koalicja przegłosowywała uchwały w Sejmie i Senacie, nie pozostawia wątpliwości co do ich wściekłości. Decyzja prezydenta ws. KRRiT jest odbierana jako czysto polityczny ruch, mający na celu obronę "partyjnego betonu" i zablokowanie reform w mediach.
Zupełnie inaczej sytuację postrzega opozycja, która od początku broniła Rady. Jarosław Kaczyński, komentując wcześniejsze próby odwołania jej członków, nazwał je wprost "bezprawną operacją". Decyzja Nawrockiego jest więc postrzegana jako kontynuacja tej linii obrony i jasny sygnał politycznej wojny z rządem o kształt mediów w Polsce.
To już tradycja. Tak samo Duda ratował KRRiT rok temu
Polityczne deja vu? Decyzja Nawrockiego to niemal kopia ruchu jego poprzednika, Andrzeja Dudy, który rok temu w identycznej sytuacji również uratował Radę przed rozwiązaniem. Wygląda na to, że obrona KRRiT przed parlamentem stała się nową tradycją Pałacu Prezydenckiego i stałym elementem sporu na linii prezydent-rząd w Polsce.
Warto przypomnieć, że w historii III RP tylko raz, w 2010 roku, udało się odwołać Radę w ten sposób. Ówczesny prezydent przychylił się wtedy do uchwał obu izb. Obecna sytuacja pokazuje, że wojna o media publiczne trwa w najlepsze, a obie strony politycznego sporu nie zamierzają odpuszczać.
