We wtorek 19 sierpnia na Cmentarzu Wawrzyszewskim odbył się pogrzeb Jerzego Dziewulskiego, legendy polskiego antyterroryzmu i byłego posła SLD. W ostatniej drodze towarzyszyli mu politycy, w tym Leszek Miller i Ryszard Kalisz, policjanci oraz aktorka Ewa Florczak, a pogrzeb odbył się w duchu świeckim – bez księdza i trumny.
Pogrzeb Jerzego Dziewulskiego. Słynnego antyterrorystę pożegnali Leszek Miller i Ryszard Kalisz
Jerzy Dziewulski to oficer policji, poseł, legenda polskiego antyterroryzmu. Zmarł 11 sierpnia 2025 roku po długiej chorobie w szpitalu MSWiA. Miał 81 lat.
Pogrzeb Jerzego Dziewulskiego odbył się we wtorek 19 sierpnia 2025 roku na Cmentarzu Wawrzyszewskim.
W ostatniej drodze towarzyszyli mu najbliżsi, przyjaciele, dawni koledzy z pracy i polityki, a konkretniej z SLD, której to partii był parlamentarzystą. W tłumie żałobników pojawili się m.in. Leszek Miller i Ryszard Kalisz. Na cmentarzu był także Krzysztof Janik, były przewodniczący SLD.
Obok nich – policjanci, którzy odprowadzili swojego dowódcę na miejsce wiecznego spoczynku. Na szarfach wieńców widniały proste słowa: "Szefowi – Brygada".
Aktorka Ewa Florczak, znana z serialu "07 zgłoś się" wykonała wzruszający gest. To właśnie w kilku odcinkach tej kultowej produkcji wystąpił Jerzy Dziewulski. Florczak przypięła do marynarki znaczek z logo serialu. Symboliczny znak, że w pamięci ludzi kultury także zostawił ślad.
Na pogrzebie Jerzego Dziewulskiego nie było księdza ani trumny
Pogrzeb Jerzego Dziewulskiego nie miał jednak nic wspólnego z tymi, jakie znamy z tradycji, bo był to pogrzeb świecki, czyli bez księdza, bez mszy, a nawet bez trumny. Zamiast niej była biała urna. Zamiast kazań – cisza i wspomnienia.
Jerzy Dziewulski został pochowany w grobie rodzinnym obok rodziców Heleny i Stanisława oraz tragicznie zmarłego brata Mariana.
Rodzina poprosiła, by nie przynosić kwiatów i faktycznie było ich więc niewiele – jeden od żony, kilka od dawnych kolegów z Okęcia. Prosto, tak jak on chciał. Jerzy Dziewulski całe życie walczył z terroryzmem, przeszedł przez sejmową politykę, a na końcu odszedł tak, jak żył – bez patosu, ale z godnością.
