Choć od jego studiów minęła ponad dekada, wykładowcy z Uniwersytetu Gdańskiego wciąż go pamiętają. Jeden z nich nie gryzie się w język i wprost mówi o swoich obawach dotyczących prezydentury Karola Nawrockiego. Jego słowa, rzucające nowe światło na sylwetkę polityka, dają do myślenia.
Karol Nawrocki, obecny prezydent Polski, to postać, która budzi skrajne emocje. Jego kariera, od dyrektora Muzeum II Wojny Światowej po szefa IPN, naznaczona jest realizacją twardej polityki historycznej. Aby zrozumieć, co go ukształtowało, warto cofnąć się do jego studenckich lat. Okazuje się, że już na korytarzach Uniwersytetu Gdańskiego, gdzie w 2003 roku rozpoczął studia historyczne, dał się poznać jako człowiek o wyrazistych poglądach.
Wykładowca nie ma złudzeń. "Dominowało i będzie dominować"
Wspomnienia akademickich nauczycieli malują obraz postaci niejednoznacznej, ale jeden z profesorów, który uczył przyszłego prezydenta IPN, nie kryje swoich obaw. Jego słowa, wypowiedziane po latach, brzmią jak ponure proroctwo.
Obawiam się, że kierowanie się prywatnymi poglądami i przekonaniami dominowało i dominować będzie w jego działaniach niezależnie od pełnionych funkcji.
Ta ocena wydaje się kluczowa dla zrozumienia drogi, jaką przeszedł Karol Nawrocki. Ten sam profesor zauważa, że po obronie doktoratu Nawrocki "naukowo nie był aktywny", co tłumaczy jego licznymi obowiązkami administracyjnymi. To podkreśla jego transformację z badacza w zarządcę i polityka, dla którego prywatne przekonania mogą być ważniejsze niż naukowa bezstronność.
Zarzucił profesorowi "lewacką propagandę". I tak dostał piątkę
To, że Karol Nawrocki poglądy miał już na studiach mocno sprecyzowane, potwierdza barwna anegdota przytaczana przez innego wykładowcę. Historia ta doskonale pokazuje, że przyszły szef IPN nigdy nie bał się iść pod prąd i rzucać wyzwania autorytetom.
Był moim studentem, siedział w tylnej ławce i żarliwie uczestniczył w dyskusji. Dobrze przygotowany. Pamiętam, jak zarzucił mi, że daję im jakąś lewacką propagandę do czytania.
Co najciekawsze, taka postawa wcale mu nie zaszkodziła. Wykładowca, zamiast się obrazić, docenił jego pasję i zaangażowanie. "Doceniłem zaangażowanie, miał u mnie piątkę" – wspomina profesor. Już wtedy było widać, że Nawrocki to nie jest typ studenta, który grzecznie przyswaja wiedzę. To urodzony polemista, gotowy walczyć o swoją wizję historii.
Koledzy zapamiętali go zupełnie inaczej
Obraz ideowego i zaangażowanego studenta nie do końca pokrywa się ze wspomnieniami jego kolegów z roku. Niektórzy z nich, w rozmowach z mediami, przedstawiają go w zupełnie innym świetle. Jeden ze znajomych wprost stwierdził, że Karol Nawrocki studentem był "bardzo przeciętnym".
Podczas obrony był bardzo mocno zestresowany i ciężko mu było formułować myśli.
Inny kolega ze studiów dodaje, że "na studiach sprawiał wrażenie pewnego siebie, choć nie zawsze znajdowało to odzwierciedlenie na egzaminach". Ten rozdźwięk między wizerunkiem a rzeczywistością pokazuje złożoność jego charakteru.
Od bramki w klubie po polityczne pikiety
Ciekawym uzupełnieniem tej sylwetki jest fakt, że w młodości Nawrocki trenował boks, a na studiach dorabiał jako ochroniarz. Doświadczenia "z bramki" wykorzystał nawet na zajęciach, barwnie opowiadając o przestępczości zorganizowanej w PRL. Już wtedy był aktywny politycznie, uczestnicząc w pikietach przed domem Lecha Wałęsy w rocznicę obalenia rządu Jana Olszewskiego, co pokazuje jego wczesne zaangażowanie i konsekwencję w poglądach.
Z jednej strony zaangażowany dyskutant, z drugiej "przeciętny student". Z jednej strony bokser i ochroniarz, z drugiej początkujący polityczny aktywista. Jawi się więc obraz człowieka pełnego sprzeczności. Jednak to właśnie słowa doświadczonego profesora, który obserwował go z bliska, rzucają niepokojący cień na jego przyszłość i każą zadać pytanie: czy jego obawy okażą się prorocze?
